- ایجاد سد معبر و گره ترافیکی
- آلودگی شیمیایی(عنابستانی, ۲۰۱۰)
تعاریف مربوط به صنوف
۱- نظام صنفی
قواعد و مقرراتی است که امور مربوط به سازمان، وظایف، اختیارات، حدود و حقوق افراد و واحدهای صنفی را طبق این قانون تعیین می کنددیی(مهدیزاده, ۱۳۷۹).
فرد صنفی
هر شخص حقیقی یا حقوقی که در یکی از فعالیت های صنفی اعم از تولید، تبدیل، خرید، فروش، توزیع،
خدمات و خدمات فنی سرمایه گذاری کند و به عنوان پیشهور و صاحب حرفه و شغل آزاد، خواه به شخصه یا با مباشرت دیگران محل کسبی دایر یا وسیله کسبی فراهم آورد و تمام یا قسمتی از کالا، محصول یا خدمات خود را به طور مستقیم یا غیرمستقیم و به صورت کلی یا جزئی به مصرف کننده عرضه دارد، فرد صنفی شناخته می شود(زیاری, ۱۳۷۲).
واحد صنفی
هر واحد اقتصادی که فعالیت آن در محل ثابت یا وسیله سیار باشد و توسط فرد یا افراد صنفی با اخذ پروانه کسب دایر شده باشد، واحد صنفی شناخته می شود(زادبوم, ۱۳۷۰).
صنف
آن گروه از افراد صنفی که طبیعت فعالیت آنان از یک نوع باشد، تشکیل یک صنف را می دهند. صنوف
مشمول این قانون، با توجه به نوع فعالیت آنها به چهار گروه تولیدی، خدمات فنی، توزیعی یا خدماتی تقسیم می شوند.
پروانه کسب
مجوزی است که طبق مقررات این قانون به منظور شروع و ادامه کسب و کار یا حرفه به فرد یا افراد صنفی برای محل مشخص یا وسیله کسب معین داده می شود.
پروانه تخصصی و فنی
گواهینامه ای است که بر داشتن مهارت انجام دادن کارهای تخصصی یا فنی دلالت دارد و به وسیله مراجع ذیصلاح صادر می شود.
اتحادیه
شخصیتی حقوقی است که از افراد یک یا چند صنف که دارای فعالیت یکسان یا مشابه اند، برای انجام دادن وظایف و مسؤولیت های مقرر در این قانون تشکیل می گردد(زیاری, ۱۳۷۲).
مجمع امور صنفی
مجمعی است که از نمایندگان منتخب اعضای هیأت مدیره اتحادیه های صنفی هر شهرستان برای انجام دادن وظایف و مسؤولیت های مقرر در این قانون تشکیل می شود(فروزانفر, ۱۳۸۵).
شورای اصناف کشور
شورائی است که از نمایندگان هیأت رئیسه مجامع امورصنفی شهرستان های کشور با هدف تقویت مبانی نظام صنفی در تهران تشکیل می گردد.
کمیسیون نظارت
کمیسیونی است که به منظور برقراری ارتباط و ایجاد هماهنگی بین اتحادیه ها و مجامع امور صنفی با سازمانها و دستگاه های دولتی در راستای وظایف و اختیارات آنها و همچنین نظارت بر اتحادیه ها و مجامع امور صنفی هر شهرستان تشکیل می شود.
کمیسیون نظارت در شهرستان های مراکز استانها و در سایر شهرستان های هر استان با ترتیب زیر تشکیل می گردد:
الف در شهرستان های مراکز استان ها
مدیران کل یا رؤسای سازمانهای زیر:
- بازرگانی (رئیس کمیسیون)
- رئیس شورای شهر
- امور اقتصادی و دارایی
- شهردار
- بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
- رؤسای مجامع امور صنفی
- دادگستری
- نماینده مطلع و تام الاختیار استانداری
- نیروی انتظامی
هیأت عالی نظارت
هیأتی است که به منظور تعیین برنامه ریزی، هدایت، ایجاد هماهنگی و نظارت بر کلیه اتحادیه ها، مجامع امور صنفی، شورای اصناف کشور و کمیسیون های نظارت تشکیل می گردد و بالاترین مرجع نظارت بر امور اصناف کشور است(قراخانلو, ۱۳۸۰).
مقدمه ای بر ساماندهی
ساماندهی به مفهوم انتقال و خروج صنایع و خدمات کوچک از شهرها نوعی بی مهری و بی توجهی به نقش و اهمیت آنها در اقتصاد ملی است. در شرایط فعلی اقتصادی کشور، عقل سلیم حکم می کند که از واحدهای تولیدی و خدمات شهری به دلیل نقش اشتغال زایی آنها حمایت شود. یک صاحب کارگاه یا صنعت کوچک شهری با توان کم خود از طریق سرمایه گذاری ثابت و جاری بخشی از نیاز به کالا و اشتغال را در سطح ملی و محلی برآورده می سازد. لیکن به جای حمایت از وی و رفع مشکلات و کاستی هایش مزاحم خطاب می شود و از او خواسته می شود تا از شهر خارج شود. طی سالهای گذشته، بسیاری از واحدهای تولیدی، وقتی عرصه را تنگ دیدند، بر اثر همین سیاست، با تغییر شغل به سمت مشاغلی چون دلالی روی آوردند و در شهرها ماندند. مروری بر تجربیات سایر کشورها نیز نشان می دهد که در اغلب کشورهای اروپایی، رعایت استانداردهای زیست محیطی و انتقال صنایع از شهرها، تا آن زمان که رشد اقتصادی آنها به سطح مطلوبی دست نیافت به تعویق افتاد. در این کشورها، اکنون هم با آنکه اینها توان اقتصادی بالایی دارند، اعمال هر گونه سیاستی که روند تولید را دچار وقفه سازد به سختی مورد پذیرش قرار می گیرد. (صالحی، ۱۳۷۹ ).
تاریخچه ساماندهی
سابقه طرح های ساماندهی شهری در ایران:
|
|
